ِِِِِعسل بانو

(درآغوش گرفتن) روش جدیدی است برای درمان نا بسامانی های روحی .

این روش میتواند در محدوده ی ذهنی فرد تغییراتی  ایجاد کند و به افراد از لحاظ پزشکی کمک کند ،بالاتر از همه این که این روش هیچگونه عوارض جانبی ندارد وشما برای گرفتن چنین مداوایی نیاز به رفتن به مطب پزشک ندارید .

در این حرکت انرژی منتقل میشود و فرد در آغوش گرفته شده تقویت روحی و عاطفی میشود .

شما برای بقا در زندگی به بکبار در آغوش گرفته شدن وبرای حفظ و حراست در زندگیتان به 8 بار در آغوش گرفته شدن و برای رشد و نمو به 12 بار در آغوش

گرفته شدن در روز نیاز دارید پوست بزرگترین اندام بدن است که احتیاج به مراقبت های لازم دارد ، یکبار در آغوش گرفتن میتواند قسمتهای زیادی از پوست را پوشش دهد و این پیام را به شما برساند که از تو مراقبت میشود.

همچنین این روش یک وسیله ی ارتباطی است که میتواند چیزهایی را بگوید که در قالب کلمات نمیتوانید بیان کنید ، نکته ی بسیار زیبا در مورد این روش این است که شما نمیتوانید آنرا یک طرفه به کسی بدهید.

معمولا شما آن را پس میگیرید .

 قابل توجه دوستان عزیز مطلب فوق از سایت روزنه اقتباس شده و البته توجه شما را به  این مطلب جلب می کنم که لطفا نکات اخلاقی رو رعایت  کنید .

به هر کس رسیدین بغلش نکنید که نه تنها انرژیدریافت نمی کنید  بلکه ممکنه یه سیلی نصیبتون بشه که کلی انرژی از شما خواهد گرفت .

سلام

 با اجازه ی همگی چند روزی رفته بودم مسافرت ،رفته بودم به شهری که  برای

خیلی از اهل ذوق قشنگترین جای دنیاست ،رفته بودم اصفهان ، جای همه ی دوستان خالی بود .

شهری زیبا ، تمیز ، دلباز با مردمی با شعور و اهل دل .

واقعا نمیتونم همه ی احساسم رو به این شهر زیبا که به روایت دوستی "مینیاتور ایران"است در قالب کلمات بیان کنم به همین دلیل از اونهایی که نرفتن میخوام که حتما یه سفر برن  و به اونهایی که قبلاْ رفتن میگم که دوباره و دوباره برن و مثل من که همه فصلی رفته بودم جز پاییز ، دراین فصل  هم سری بزنن تا احساس زیبایی طلبی  خودشون رو اقناع بکنن و حظ بصری فراوان ببرن و  از شکوهمندی وظرافت ِتوام در این شهر بهره ببرن .

وقتی تو میدان نقش جهان نشسته بودم و به همراهانم که بحث میکردن که اینجا اسمش میدان  شاهه یا امام . گفتم که اینجا اسمش میدان نقش جهانه نه چیز دیگه ،به معنای دیگه تمام زندگیِ ِ ما  در ترکیب معماری این فضا نقاشی شده ، به عبارت دیگه در طول زندگی ما در چهار وجه این میدان قرار میگیریم .

شمال میدان که بازار هست و زندگی روزمره

مشرق که مسجد زیبای شیخ لطف الله مهد علم و دانش

مغرب که عمارت عالی قاپو است ونمایانگر افول قدرت

و جنوب که مسجد امام نماد پایان راه این دنیا ومرگ .

و وقتی سوار یک درشکه قدیمی میشوی اگر چشمهایت را ببندی و بقیه ی صدا ها را نشنیده بگیری میتوانی در رویاهایت به ایران زمان صفویه برگردی ،و وقتی در باغ زیبای هشت بهشت قدم میزنی به یاد این بیفتی که بهشت تو اون جاییه که عشق تو اون جاست و وقتی در محوطه ی زیبا و احترام بر انگیز کلیسای وانک حضور پیدا میکنی ببینی که زیبایی تاثیر خودش رو بر روح تو میگذاره حتی اگر تو هیچ اطلاعاتی در باره اش نداشته باشی  و دیگه نمیگم از هیجان قایق سواری روی زاینده رود و قدم زدن روی سی و سه پل و خوردن چای زیر طاقی های پل خواجو .

پاییز اصفهان بسیا ر زیبا ودل انگیز بود .

راستی از گزهای خوشمزه که دیگه نگو.

بارون خوشگلی تقریبا همه جای  کشور رو گرفته ،ارتفاعات که پر

از برف شده ،به این میگن موج بزرگ والبته مثبتِ طبیعت .هر کس

در فکر هر تغییری هست میتونه ازین غوغای  پر شور درس بگیره

این روزها روزهای شادیه وهمه به نوعی هیجان زدن ،زود باشین ،

اگه با کسی قطع رابطه کردین امروز بهترین روزه برای آشتی ،اگه

از دوستی بی خبرین امروز مناسبترین روزه که یه احوالی بپرسین .

اگه رانندگی میکنین لطف کنین آب چاله چوله ها رو به سر و روی 

مردم نپاشین ،همه که مثل من خوش اخلاق نیستن !!!!!!!!!!!!!!!!!

 ا

 ا

امروز اول دسامبر برابر با دهم آذر روز جهانی ایدز میباشد . 

روزی که بد نیست همه ی ما نگاهی به اطراف خودمان بیاندازیم و دقت کنیم که چقدر میتوانیم احساس مسئولیت کنیم در زمینه ی آموزش ،پیشگیری و یا کمک وهمدردی ، باور کنید بیمار مبتلا به ایدز یک گناهکار نیست ، یک جنایتکار نیست یک نفرین شده نیست ،یک خیانتکار هم نیست .

او فقط وفقط یک انسان است مثل من و شما .او هم همان کارهایی را کرده که من و شما در طول زندگی کرده ایم .او یک قربانی است قربانی فقر ، نبودن آموزش ،کمبود بهداشت و امکانات .قربانی نامهربانی دنیا

قربانی قضاوت های غلط وسرسری وبیرحمانه .

در تمام دنیا روبان قرمز علامت توجه به این بیماری است ، روبان قرمز نماد عشق ومدارا با بیماران مبتلا و نمایش دهنده ی درد و رنج بیماران است ،علامت خشم از ناتوانی در برابر این بیماری ونبود امکانات لازم برای کنترل ومهار این بیماریست .

مطابق آخرین آمار روزانه 14 هزار نفر در سراسر دنیا به ویروس ایدز آلوده میشوند . تعداد قابل توجهی از این تعداد مربوط به کشورهای دور وبر ما وخود ماست ،مثل همه ی چیزهای مهم دیگه این مورد هم در مملکت ما سرسری گرفته شده و سیاست است که در این باره تصمیم میگیرد نه علم !!!!!!تمام دانش آموزان این مرز وبوم در معرض خطر هستند چون آگاه سازی صورت نمی گیرد ،چون به قول خودمون مثلا ماخوذ به حیا هستیم !!!!!!!!!!!!!!!!!!

بیایید جدی باشیم و حداقل تکلیف خودمان را در این مورد انجام دهیم

خودمان را کنار نکشیم اگر انسانیم و اگر مدعی هستیم که :

بنی آدم اعضای یکدیگرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار

بیایید با نصب روبان قرمز به درب دفتر کارمان ،کتابها و جزوه هامان

شیشه ی اتومبیل و درب مغازه هایمان اعلام کنیم که این بیماری  وحشی را میشناسیم وهر لحظه برای هر کس که لازم باشد حاضر به کمک هستیم .

هفته پیش رفته بودم تهران برای شرکت در یک کنفرانس بین المللی

روابط عمومی ،دو روز در محل سالن همایش های صدا و سیما ،

من مصداق این جمله بودم "خوبه آدم کوچک باشه بین بزرگترها تا

بزرگ باشه بین کوچکتر ها "خوشحال بودم که میتونم آدمهایی رو

ببینم که سالیان سال وقتشون رو صرف آموختن وآموزش کردن و

البته از هنر شعر و شوخی های شیرین وتمثیل و احساسات زیبا

هم بهره مند شدن ،تسلط به چندین زبان خارجی ،آگاهی از علوم

مرتبط و غیر مرتبط و مدیریت بسیار دقیق از موارد جالب برای من

بود ،نکته ی قابل توجه برای من مهمانان خارجی بودند ،انقدر

راحت و ساده و صمیمی  بودن که واقعاًتعجب کردم ،به نکته جالبی

که برخورد کردم ومتاسف شدم از بعضی اظهار نظرهای کودکانه

که ما گاهی میکنم  و هیچ پشتوانه ی عقلی هم پشتش نیست نحوه ی

ابراز احساسات امریکاییها به کشور ما بود حتی یکی از مهمانها

تی شرتی پوشیده بود که روی  اون بزرگ نوشته بود "تهران"و

انگیزه اش رو از این  کارعشق و ارادت به دوستان و همکاران

 ایرانی اعلام کرد ،باور کنید خجالت کشیدم ،ما ملت از خود راضی

و متکبری هستیم حتی بلد نیستیم که در این جور اوقات چه عکس

العملی نشون بدیم ،ازون قشنگتر زمانی بود که سرود کشور ما پخش

شد ،رفتار این 50-60 نفر خارجی از مجموع رفتار 800 نفر

ایرانی پسندیده تر بود ،دیگه نمیگم از نزاکتشون در موقع غذا 

خوردن و پذیرایی عصرانه و بازدید از نمایشگاه های مربوطه  و

گرفتن عکسهای یادگاری با ایرانی ها و......

اما فخر مجلس پروفسور حسام الدین بیان بودند که دیدن ایشان از

نزدیک یکی از خوشوقتی های زندگی من بود ،مردی با تمام کمالات

انسانی ،به حقیقت مردی وارسته و آراسته به تمام  آداب ادبی و

ایرانی ومذهبی واجتماعی و جهانی .البته ایشون بیشترین سالهای

کاری خودشون در ممالک پیشرفته گذروندن و برای اکثر مهمانان

شناخته شده بودن . و موضوع دیگه اینکه بسیاری از اساتید برجسته 

مجلس ایرانیان مقیم خارجه بودن که اگرچه عِرق وطن پرستی رو

حفظ کرده بودن اما هیچ کدام حاضر به بازگشت و کار در ایران نبودند

من دلم نمیخواهد خودم را به دست افرادی بسپارم که مرا به دنبال

خود بکشند و سوار قایق مرگ بکنند ،نه من میخواهم خودم شخصا

به آن سمت بروم،به وقتش.

فراموش نکن زندگی بدون عشق چیز  بسیار کسل کننده ایست.

از وقتی عاشق شدم در وجودم ،در خونم،در لبخندم ،در دیدگانم

ستارگان کوچولویی  را می بینم  که می درخشند و  جرقه میزنند

حس می کنم در میان مرده ها زنده باقی مانده ام ،دلم میخواهد یک

بار دیگر خودم را را نجات دهم......

اینها اگر چه حرف دل من هم هست ولی در حقیقت قسمت کوتاهی

از کتاب "عذاب وجدان" نوشته ی آلبا دسس پدس نویسنده ی ایتالیایی

است ،او در کتا ب قبلی خودش به نام "دفترچه ممنوع" هم به کاوش

در احساسات زنانه پرداخته ودر کتاب اخیر طوری زندگی را حلاجی

کرده که گویی شاهد تمام روزهای زندگی بعضی ها بوده است .

اگر این کتاب را بخوانید متوجه این حقیقت خواهید شد که در فرا سوی

به عاشقان امام رضا "ع" سلام میکنم

به اونایی که تو این صبح بارانی ودل انگیز دلشون هوای حرم

رضوی رو کرده و مثل من دستشون کوتاهه ،من این نرسیدن

رو میذارم به حساب اینکه هنوز ایشون منو نطلبیده یا دلش برای

من ناقابل تنگ نشده والا از مادر زاییده نشده کسی که بتونه جلوی

کسی که از طرف آقا دعوت شده رو بگیره ،یا امام رضا بازم صبر

میکنم ولی ترو به خدا قسم عجله کن دلم تو این غربت ترکید.

میلاد حضرت امام رضا"ع" رو به همه ی دوستداران ایشان

تبریک میگم .